Drugim źródłem prawa w zakresie obrony cywilnej o charakterze krajowym jest ustawa z dnia 31 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1459). W art. 1 przytoczonej ustawy, ustawodawca zamieścił  powtórzenie przepisu art. 85 Konstytucji RP, w myśl którego obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona Ojczyzny.

W kolejnym artykule ustawy znajduje się dyrektywa, która traktuje, że "Umacnianie obronności Rzeczypospolitej Polskiej, przygotowanie ludności i mienia narodowego na wypadek wojny oraz wykonywanie innych zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony należy do wszystkich organów władzy i administracji rządowej oraz innych organów i instytucji państwowych, organów samorządu terytorialnego, przedsiębiorców i innych jednostek organizacyjnych, organizacji społecznych, a także do każdego obywatela w zakresie określonym w ustawach".

Następnie w art. 4 ustawodawca wskazał, że powszechnemu obowiązkowi obrony podlegaj wszyscy obywatele polscy zdolni ze względu na wiek i stan zdrowia do wykonywania tego obowiązku. Natomiast w ramach powszechnego obowiązku obrony obywatele polscy są obowiązani m. in. do uczestniczenia w samoobronie ludności.

W ustawie tej ustawodawca regulowane są również kwestie dotyczące:

1) centralnych i terenowych organów, właściwych w zakresie obrony cywilnej oraz ich kompetencji;

2) kompetencji wskazanych podmiotów do tworzenia formacji obrony cywilnej;

3) zakresu obowiązku obywateli w zakresie obrony cywilnej oraz służby w formacjach obrony cywilnej.

USTAWA O POWSZECHNYM OBOWIĄZKU OBRONY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ